Nie było tak uroczo, jak w animacji Disneya. Jej ukochany nie trwał przy niej, gdy dowiedział się, że nie da mu nigdy biologicznych dzieci. Zabawne, bo nigdy nie był rodzinnym typem mężczyzny. Zniknął równie szybko, co zawrócił jej w głowie, gdy była jeszcze naiwną studentką. Studentką od dłuższego czasu nie jest, ale naiwna jest nadal. Nie był tym jedynym. Nie ma żadnego jedynego. Jest tylko ktoś, kto ją kiedyś być może zaakceptuje i pozwoli oprzeć na sobie. To wszystko. A Elsie już niczego więcej nie pragnie. Póki co, pokłady czułości przelewa na dzieci, dla których organizuje każdego dnia prowizoryczne przedszkole w ośrodku kulturowym. Uzależniła się od robienia dżemów; a te powoli przestają się mieścić w kredensie. Czasami je sprzedaje, czasami rozdaje. To jej sposób na chandrę. Wraz z nowym rokiem przeprowadziła się do odziedziczonego po babci domku w Mount Cartier. Przygarnęła kota i ignoruje telefony siostry, która twierdzi, że to pierwszy krok do staropanieństwa. Ma prawie dwadzieścia siedem lat, a kolana posiniaczone jak ośmiolatka. Regularnie jeździ do kina, w każdy piątek piecze szarlotkę, a niedziela jest jej dniem książki, kiedy to zaopatruje się w bibliotece na kolejny tydzień. Nie potrafi odmawiać, zwłaszcza pomocy, i nadal wieży mężowi, który nigdy nie lubił jej piegów. Chciałaby nie wyglądać, jakby była wiecznie niedożywiona, zaakceptowała jednak krzywą dwójkę i uśmiecha się od ucha do ucha bez kompleksów. Wciąż jest nieuważna i chodzi z głową w chmurach. Kocha kwiaty, wszystko, co żyje, od dżdżownicy i karalucha, przez psy i koty, po konie i niedźwiedzie. Miłośniczka historii, starych filmów i muzyki starszej od niej, ze słabością do rupieci. Głowa pełna pomysłów, zdolności manualne, brak głowy do matematyki, dwie lewe nogi. Niewiele potrzeba jej do szczęścia.
Bywam złym współautorem, ale teraz planuję nie umierać.
Tytuł – The Tallest Man on Earth
Wizerunek – Jessica Clements
Miłości, przyjaciół, przygód, fantazji, kryminału, ale i przykrości nie odmówimy. Bierzcie Elsie i róbcie, co chcecie.
